พี่สมานโทรฯมาบอกพ่อว่าคืนนี้เขาจะออกเดินทางจากเชียงใหม่มาหาพ่อที่ปากช่อง แต่จะไปลงที่หมอชิตก่อนแล้วค่อยต่อรถไปปากช่อง เพราะเขาจะต้องไปลาออกจากงานที่กรุงเทพฯก่อน พอดีพ่อก็อยากจะให้พี่สมานแวะไปซื้อหญ้าปักกิ่งที่กรุงเทพฯให้ด้วย หญ้าปักกิ่งที่พ่อปลูกไว้ที่ปลูกไว้กลัวว่าจะไม่พอ พอพี่สมานมาถึงมวกเหล็กก็โทรฯมาบอกว่าใกล้จะถึงแล้ว เวลานั้นพ่อขับรถออกจากบ้านไปรับเขาที่โลตัส เห็นพี่สมานนั่งคอยที่ทางเข้าโลตัสพ่อก็กวักมือเรียก พี่สมานก็ยังมีเค้าหน้าเหมือนเดิมแม้ว่าไม่ได้เห็นหน้าเขาเป็นเวลาเกือบ 20 ปีแล้วก็ตาม ผอมลงมาก ตาเหลือง ก็พอจะรู้ว่าเขาไม่สบาย คงจะเจ็บปวดมาก น่าสงสาร พ่อเอาจอย เบนนี่และพอลไปด้วย พี่สมานไม่เคยเห็นรุ่นนี้มาก่อน ตอนที่พี่สมานเรียนอยู่กับเรา ตอนนั้นเรามีลูกเพียง 4 คนเท่านั้น
ตลอดทางกลับบ้าน พ่อกับพี่สมานก็คุยกันแต่เรื่องเก่าๆในอดีต พ่อปล่อยให้พี่สมานคุยให้ฟังเรื่องโน้นเรื่องนี้ เพื่อนรุ่นนั้นทำอะไรที่ไหนอย่างไร ส่วนใหญ่พ่อก็ไม่ค่อยจะได้ข่าวจากศิษย์เก่าเท่าไหร่นัก ก็พอจะได้ความว่าพี่สมานหลังจากที่ออกจากสถาบันไปแล้วก็ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ที่ เชียงใหม่ เพราะมีภรรยาเป็นคนเชียงใหม่ มีลูกสาว 2 คน คนโตอายุ 16 คนเล็ก 14 ปี เคยทำงานเป็นช่างซ่อมรถยนต์ศูนย์มิตซูฯ15ปีก่อนที่จะออกไปทำงานบนเรือโดยสารใหญ่ที่ส่งของไปทั่วโลก มีเงินเก็บไว้พอสมควร แต่โดนคนโกงไม่เหลืออะไรเลย ก็น่าสงสารครอบครัวนี้จริงๆ
พี่สมานเคยมาอยู่ที่บ้านเราที่ปากช่อง สมัยที่เมื่อคุณตาพานักศึกษาไปบุกเบิกใหม่ๆเกือบ 20 ปีมาแล้ว แต่เดี๋ยวนี้อะไรก็เปลี่ยนไปหมดแกจำอะไรไม่ได้เลย นอกจากป้ายไม้ที่บอกชื่อสถาบันสมัยที่แกเป็นนักศึกษาอยู่ พ่อก็ยังไม่เอาออกไป แกยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อพ่อชี้ให้แกดูป้ายที่แกทำไว้
แม่จำพี่สมานได้ คืนนั้นหลังจากที่เรานมัสการร่วมกันเสร็จ ก็พาแกไปพักที่อาคาร7 ที่ป้าหล้ากับลุงเคนเพิ่งซ่อมแซมเสร็จไปได้2วันนี้เอง พี่สมานเป็นแขกคนแรกของอาคารใหม่เอี่ยม พ่อบอกให้แกนอนหลับให้สบาย พรุ่งนี้เช้าเราค่อยเริ่มโปรแกรมสมุนไพรรักษามะเร็งตับกับการยึดพระสัญญาของพระเจ้ากัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น